Orde van de Tempel van Jeruzalem
De middeleeuwse Orde van de Tempel van Jeruzalem werd in 1118 door Hugues de Payens en Geoffrey de Saint-Omer in Jeruzalem opgericht.
Gewijd aan de bescherming van pelgrims
en de verdediging van het Heilige Land, bestond zij in eerste instantie uit
zeven Franse en twee Vlaamse ridders, die zich de Arme Ridders van Christus
noemden. In de eerste periode van haar bestaan voerde de Orde haar opdrachten
uit vanuit haar thuisbasis, de Tempel van Salomon, in de Heilige Stad
Jeruzalem. Dit onderkomen werd hen geschonken door de Frankische koning van
Jeruzalem, Boudewijn II. Deze koning was de broer van Godfried van Bouillon
die, tijdens de eerste kruistocht (1096-1099), in 1099 Jeruzalem veroverde.
Godfried van Bouillon had immers altijd geweigerd de titel van koning van
Jeruzalem te dragen, maar wel deze van beschermer en behoeder van het Heilige
Graf. De Orde werd vervolgens in 1128, tijdens het Concilie van Troyes, erkend
door de Paus, die haar een mystieke en strenge Orderegel gaf, opgesteld door
Sint-Bernardus, de eerste abt van Clairvaux. In 1146 verleende paus Eugenius
III hen het rode kruis, als symbool voor het bloed dat door de ridders werd
vergoten bij de verdediging van het Heilig Land.
Na vele roemrijke jaren wekte de zeer machtig en rijk geworden Orde, bezitster van meer dan 9000 commanderijen, de afgunst en hebzucht van haar debiteur Filips de Schone, Koning van Frankrijk. Op 13 oktober 1307 werden alle Tempeliers die zich in Frankrijk bevonden in één nacht gevangen genomen. Ofschoon de Sorbonne erop wees dat de Tempeliers niet onder de rechtsbevoegdheid van de Koning vielen, maar dat slechts de Paus bevoegd was hen te berechten, gaf de koning zijn voornemen niet op en legde beslag op de bezittingen van de Orde. Uiteindelijk werd de Paus er toe gedwongen de Orde in 1312 feitelijk op te heffen.
Op bevel van Filips de Schone stierven Jacques de Molay, de 23e Grootmeester van de Orde en Geoffrey de Charnay, Preceptor van Normandië, op 18 maart 1314 op de brandstapel op het Ile des Juifs in Parijs.
Hoewel geruïneerd, zette de Orde haar activiteiten verder in het buitenland, zoals onder andere in Schotland en in de Nieuwe Wereld.